Nowości
O Hodowi
Nasze Psy
Szczenieta
Galeria
Filmy
Kontakt
wyżeł niemiecki krótko włosy wyżeł niemiecki długo włosy springer spaniel angielski wyżeł weimarski
W Z O R Z E C
wyżeł weimarski




KLASYFIKACJA FCI:

Grupa 7 - Wyżły.

Sekcja 1 - Wyżły kontynentalne.

Typ kontynentalny.

Próby pracy wymagane.



OGÓLNE:

Wzorzec FCI nr 99

WYŻEŁ WEIMARSKI

(Weimaraner)

Kraj pochodzenia: Niemcy

Data publikacji obowiązującego wzorca: 27.02.1990

Użytkowanie: wszechstronny pies myśliwski, pies wystawiający.

RYS HISTORYCZNY:

Jest wiele różnych teorii dotyczących pochodzenia wyżła weimarskiego.

Pewne jest tylko tyle, że wyżeł weimarski, który miał domieszkę krwi

psa tropiącego typu „Leithund”, występował w rejonie Weimaru już

w pierwszym trzydziestoleciu XIX wieku. W połowie XIX wieku, zanim

rozpoczęto hodowlę w czystości rasy, psy te znajdowały się głównie

w rękach profesjonalnych myśliwych i hodowców zwierząt w Niemczech

centralnych, głównie w okolicach regionu Weimaru i Turyngii.

Kiedy zmniejszyło się zapotrzebowanie na psy tropiące, skrzyżowano je

z psami typu „Hühnerhund”. Od roku 1890 prowadzono dalszą hodowlę

w oparciu o ten typ krzyżówki, połączoną z wpisami do ksiąg hodowlanych.

Na przełomie XIX i XX wieku obok wyżłów weimarskich krótkowłosych

zaczęły pojawiać się osobniki długowłose. Od chwili założenia

pierwszych ksiąg hodowlanych wyżeł weimarski hodowany był praktycznie

w czystości rasy, w zasadzie wolny od domieszek krwi innych

ras, przede wszystkim pointera. Z tego względu też uważa się, że wyżeł

ten jest jedną z najstarszych odmian wyżłów niemieckich, która

utrzymywana jest w czystości rasy od około 100 lat.

 

WYGLĄD OGÓLNY:

Średniej do dużej wielkości pies myśliwski. Budowa typowa dla psa

pracującego, o pięknych kształtach, sucha, muskularna. Wyraźne cechy

płci.

 

WAŻNE PROPORCJE:

Długość ciała do wysokości w kłębie: 12 : 11

Proporcje głowy: trzewioczaszka nieco dłuższa od mózgoczaszki (mierzonej

od stopu do guza potylicznego).

Kończyny przednie: odległość od łokcia do środka śródręcza mniej

więcej równa odległości od łokcia do kłębu.

 

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:

Wszechstronny, zrównoważony pies myśliwski z dużą pasją, łatwy do

szkolenia. Wytrwały w systematycznym okładaniu pola, jednak nie nadmiernie

żywiołowy. Bardzo dobry „wiatr”. Pies cięty w stosunku do

drapieżników i innej zwierzyny, dobry pies stróżujący, jednak nie

wykazujący nadmiernej agresji. Niezawodny w polu, jak i w wodzie.

Wykazuje skłonność do pracy po strzale.

 



GŁOWA:

Mózgoczaszka:

Czaszka: w harmonii z wielkością psa i trzewioczaszką. Szersza u samców

niż u suk, jednakże u obu płci zachowane dobre proporcje

pomiędzy szerokością mózgoczaszki, a długością całej głowy.

Występuje bruzda czołowa. Guz potyliczny słabo lub umiarkowanie

rozwinięty. Łuki jarzmowe dobrze rozwinięte.

Stop: wyjątkowo słabo zaznaczony.

 

Trzewioczaszka:

Nos: duży, wystający ponad żuchwę. Koloru ciemnocielistego, przechodzącego

stopniowo w szary.

Kufa: długa i, szczególnie u samców, silna, sprawiająca wrażenie

kanciastej. Żuchwa i szczęka tak samo silne. Grzbiet nosa prosty,

często lekko wypukły, nigdy wklęsły.

Fafle: niezbyt obfite, od wewnątrz koloru ciemnocielistego (tak jak i podniebienie).

Słabo zaznaczone kąciki warg.

Uzębienie: szczęka i żuchwa silne, uzębienie kompletne, regularne,

mocne. Zgryz nożycowy.

Policzki: muskularne, dobrze zaznaczone. Zdecydowanie sucha głowa.

Oczy: koloru od jasno do ciemnobursztynowego, o inteligentnym wyrazie,

błękitne u szczeniąt. Okrągłe, osadzone lekko skośnie.

Powieki dobrze przylegające.

Uszy: płaskie, szerokie i stosunkowo długie, sięgające mniej więcej

kącika warg. Osadzone wysoko i wąsko, zaokrąglone na końcach,

pofałdowane.  Gdy pies jest czujny i nasłuchuje, są zwrócone

lekko do przodu.



SZYJA:

O szlachetnym wyglądzie i sposobie noszenia. Muskularna, prawie

okrągła, nie za krótka, sucha. Silniejsza bliżej łopatek, harmonijnie

łącząca się z górną linią ciała i klatką piersiową. Jej górna linia widoczna

z profilu lekko wygięta.



TUŁÓW:

Linia górna: od szyi, poprzez dobrze zaznaczony kłąb, przechodzi stopniowo

w stosunkowo długi, mocny, dobrze związany grzbiet.

Kłąb: wyraźnie zaznaczony.

Grzbiet: zwarty, muskularny, prosty. Linia grzbietu nie może wznosić się

ku tyłowi. Nieco dłuższy grzbiet nie jest wadą, lecz cechą charakterystyczną

rasy.

Zad: długi, umiarkowanie ścięty.

Klatka piersiowa: silna, lecz nie przesadnie szeroka, sięgająca prawie do

łokci, dostatecznie długa. Dobrze wysklepiona, o długich żebrach,

nie beczkowata. Przedpiersie dobrze rozwinięte.

Linia dolna i brzuch: lekko wznosząca się ku tyłowi, brzuch niepodkasany.



OGON:

Osadzony nieco niżej niż u innych porównywalnych ras. Mocny, dobrze

owłosiony. Gdy pies jest w stanie spoczynku, opuszczony w dół, w czasie

podniecenia, czy pracy noszony poziomo lub wyżej.



KOŃCZYNY:

Kończyny przednie:

wysokie, suche, proste i równoległe, ale nie

rozstawione szeroko.

Łopatki: długie, ukośnie ułożone, dobrze umięśnione. Dobre kątowanie

stawu barkowego.

Ramiona: ukośne, dostatecznie długie i silne.

Łokcie: swobodne, ustawione równolegle do osi ciała. Nie wystające, ani

nie wciśnięte.

Przedramiona: długie, prosto ustawione.

Stawy nadgarstkowe: mocne, sprężyste.

Śródręcza: suche, ustawione lekko ukośnie.

Łapy przednie: ustawione prosto w stosunku do osi ciała. Palce zwarte,

wysklepione. Dłuższe palce środkowe nie są wadą, lecz cechą

charakterystyczną rasy. Pazury koloru od jasno- do ciemnoszarego.

Poduszki dobrze pigmentowane, twarde.

 

Kończyny tylne:

wysokie, suche, dobrze umięśnione. Ustawione

równolegle, ani za szeroko, ani za wąsko.

Uda: dostatecznie długie, silne, muskularne.

Kolana: mocne, sprężyste.

Podudzia: długie, z dobrze widocznym ścięgnem.

Stawy skokowe: mocne, sprężyste.

Śródstopia: suche, ustawione prawie pionowo.

Łapy tylne: zwarte i silne, bez wilczych pazurów, reszta odpowiada

łapom przednim.



RUCH:

Swobodne i wydajne, kończyny przednie i tylne w ruchu równoległe.

W galopie krok długi. W kłusie linia grzbietu prosta. Inochód

niepożądany. Ruch we wszystkich rodzajach wydajny i płynny.



OKRYWA WŁOSOWA:

Skóra: mocna, dobrze, lecz nie nadmiernie przylegająca.

 

Odmiana krótkowłosa:

Włos: krótki (ale dłuższy i bardziej gęsty niż u porównywalnych ras),

mocny, bardzo gęsty, gładko pokrywający ciało. Bez lub z nieznaczną

ilością podszerstka.

 

Odmiana długowłosa:

Włos: miękki, długi, z podszerstkiem lub bez niego. Prosty lub lekko

falujący. Długa, falująca sierść dopuszczalna u nasady uszu. Na

końcach uszu dopuszczalna sierść aksamitna. Sierść powinna

mieć długość 3 - 5 cm, zaś pod szyją, na przedpiersiu i brzuchu

powinna być jeszcze dłuższa. Wyraźne frędzle i portki, skracające

się ku dołowi. Na ogonie wyraźne pióro. Włosy pomiędzy palcami.

Owłosienie na głowie nieco krótsze.

 

Umaszczenie: srebrne, sarnie, mysioszare, jak i wszystkie pośrednie

odcienie. Głowa i uszy zwykle nieco jaśniejsze. Białe znaczenia

dopuszczalne jedynie na klatce piersiowej i palcach. Czasami ciemniejsza,

mniej lub bardziej wyraźna pręga na grzbiecie. Psy mające

znaczenia koloru czerwono-żółtego mogą otrzymać ocenę jedynie dobrą.

Brązowe znaczenia są poważną wadą



ROZMIAR:

Wysokość w kłębie:

psy: 59 - 70 cm (idealnie: 62 - 67 cm)

suki: 57 - 65 cm (idealnie: 59 - 63 cm)

 

Waga:

psy: ok. 30 - 40 kg

suki: ok. 25 - 35 kg



WADY:

Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane

jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.

 

Poważne wady:

- Odstępstwa od typowej dla rasy budowy, nietypowe cechy płciowe.

- Znaczne odstępstwa od wzrostu, nieprawidłowe proporcje.

- Trzewioczaszka: znaczne odstępstwa np.: zbyt duże fafle, krótka lub

spiczasta kufa.

- Uzębienie: brak więcej niż dwóch P1 lub M3.

- Oczy: nieznaczne wady oczu oraz powiek.

- Uszy: zdecydowanie za długie lub za krótkie, niepofałdowane.

- Szyja: duże odchylenia od pożądanego kształtu i muskulatury.

- Grzbiet: niezwiązany, luźny, karpiowaty lub łękowaty, przebudowany

zad.

- Klatka piersiowa, brzuch: beczkowata, zbyt płytka lub zbyt krótka klatka

piersiowa. Podkasany brzuch.

- Znaczne anomalie w budowie kończyn, np.: nieprawidłowe

kątowanie, odstające łokcie, luźne palce.

- Krowie lub beczkowate ustawienie kończyn.

- Nieprawidłowy, mało swobodny ruch, inochód.

- Poważne wady dotyczące skóry, np.: skóra zbyt delikatna lub zbyt

gruba.

- Pośredni rodzaj sierści pomiędzy dopuszczalnymi przez wzorzec.

- Brak dłuższej sierści (frędzli) na uszach lub na brzuchu u odmiany

długowłosej. Wełnista sierść u wyżłów krótkowłosych lub kręcona

u długowłosych.

- Umaszczenie o innym odcieniu niż szary, np. żółtym lub brązowym.

Ciemnobrązowe podpalanie.

- Duże odchylenia od wagi lub wzrostu, np. wzrost o 2 cm wyższy lub

niższy niż podany we wzorcu.

- Nieznaczne wady charakteru.

- Inne poważne odstępstwa od wzorca.

 

 

Wady dyskwalifikujące:

- Wady charakteru, np.: bojaźliwość, nerwowość.

- Zupełnie nietypowa, zbyt lekka lub zbyt ciężka budowa.

- Niezachowane proporcje, nieharmonijna budowa.

- Zupełnie nietypowa głowa, np.: typu buldoga.

- Trzewioczaszka: zupełnie nietypowa, np.: wklęsły grzbiet nosa.

- Uzębienie: przodozgryz, tyłozgryz, braki w uzębieniu większe niż

podane w wadach poważnych.

- Oczy: entropium, ektropium.

- Uszy: zupełnie nietypowe, np.: odstające na boki.

- Bardzo obwisłe podgardle.

- Grzbiet: bardzo łękowaty lub karpiowaty. Zad mocno przebudowany.

- Klatka piersiowa, brzuch: zdecydowanie beczkowata lub nieprawidłowo

modelowana.

- Kończyny: rachityczne lub nieprawidłowo zbudowane.

- Chroniczna kulawizna.

- Nieprawidłowy, bardzo krótki, związany krok.

- Zniekształcona, źle uformowana skóra.

- Częściowy lub zupełny brak sierści.

- Białe znaczenia poza klatką piersiową lub łapami.

- Umaszczenie inne niż szare. Brązowe znaczenia.

- Wzrost zdecydowanie za niski lub za wysoki.

- Inne odchylenia od wzorca. Choroby dziedziczne, np.: epilepsja.

Wszystkie psy wykazujące fizyczne lub psychiczne anomalie powinny

być dyskwalifikowane.



N.B.:

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie

umieszczone w worku mosznowym.